Baron cygański przy Głowackiego

2014-02-17 11:21:28 (ost. akt: 2014-02-17 11:32:17)
Baron cygański przy Głowackiego

Na estradzie Filharmonii po raz kolejny – operetka. A wśród wykonawców, tym razem, oprócz znanych solistów teatrów operetkowych, zobaczymy i usłyszymy artystów romskich, członków międzynarodowego zespołu pieśni, muzyki i tańca Romów „Romanca”.

Akcja Barona cygańskiego toczy się wokół skarbu, jaki ukrył zmarły na wygnaniu węgierski wojewoda Barinkay. I oto, po latach tułaczki, do dawnych rodzinnych włości na Węgrzech, zrujnowanych przez wojny i zamieszki, wraca syn wojewody. Trafia do cygańskiego obozu, zaręcza się z Cyganką Saffi, zostaje tytułowym „cygańskim baronem” – by na koniec dowiedzieć się, iż Saffi też wcale nie jest Cyganką, lecz ukrywającą się wśród Cyganów księżniczką... Bo w świecie wiedeńskiej operetki nie ma rzeczy tak nieprawdopodobnych, które by nie mogły się spełnić. Nawet stary rodzinny skarb się odnajdzie, bo we śnie duch ojca wskaże, gdzie został zakopany...

Do wielkich przebojów tej operetki należy m.in. piękna aria Cyganki Saffi („Gdzie płonął ogień wasz...”), a także sławne kuplety:

„Wielka sława to żart,
książę błazna jest wart,
złoto toczy się w krąg,
z rąk do rąk, z rąk do rąk... „

20 lutego (czwartek), godz.19.00,sala koncertowa Filharmonii
21 lutego (piątek), godz. 19.00, sala koncertowa Filharmonii
22 lutego (sobota), godz. 18.00, sala koncertowa Filharmonii

Johann Strauss - syn - Baron cygański
Libretto wg opowiadania Maurycego Jokai’a – Ignaz Schnitzer
Prapremiera – Wiedeń, 24 października 1885

Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Warmińsko-Mazurskiej
Piotr Sułkowski – dyrygent

Chór przy Filharmonii Warmińsko-Mazurskiej
(przygotowanie chóru: Benedykt Błoński)
Międzynarodowy zespół pieśni, muzyki i tańca Romów „ROMANCA”


Soliści:
Saffi – Karina Skrzeszewska (sopran)
Sandor Barinkay – Adam Sobierajski (tenor)
Ottokar – Kamil Zdebel (tenor)
Kalman Żupan – Adam Woźniak (baryton)
Arsena – Ewelina Szybilska (sopran)
Czipra – Anna Borucka (mezzosopran)
Książę Homonay – Stanisław Kufluk (baryton)
Hrabia Carnero, komisarz królewski – Grzegorz Szostak (bas)
Agnieszka Sawka – Mirabella (sopran)

Reżyser świateł: Mieczysław Kozioł

Streszczenie akcji:

Akt I
Węgry, wiek XVII. Obóz cygański we wsi, opodal zrujnowanego zamku rodziny Barinkayów. Właściciel zamku, dawny wojewoda Barinkay zmarł na wygnaniu, krążą jednak legendy o ukrytym tu przezeń rodzinnym skarbie. W poszukiwaniu fortuny nocami kopie tu ziemię biedny Ottokar, zakochany w Arsenie, córce bogatego handlarza świń Kalmana Żupana, który mieszkał w pobliżu. Ottokar jest synem Mirabelli, guwernantki Arseny. Z jego naiwnych nadziei podkpiwa stara Cyganka Czipra.

I oto do dawnych rodzinnych włości wraca syn zmarłego wojewody, Sandor Barinkay. Towarzyszy mu hrabia Carnero, komisarz królewski, który formalnie przywraca mu prawo własności ojcowskiego majątku. Chytry Żupan zamyśla wydać za swą córkę za młodego dziedzica. Gdy jednak nowoprzybyli wejdą do jego domu, ku powszechnemu zdumieniu hrabia Carnero w guwernantce rozpoznaje swą żonę, zaginioną w czasie wojny tureckiej przed dwudziestu laty, a w Ottokarze – swojego, teraz już dorosłego syna. Tymczasem Sandor Barinkay, urzeczony dziewczyną, nalega, by wyszła za niego. Zaś ta, pół żartem, pół serio stawia mu warunek: powie: tak, jeśli on uzyska tytuł barona. Barinkay nie zwlekając decyduje się zaraz rano ruszać do Wiednia, by zabiegać u cesarza o ów tytuł.

Tej samej nocy jednak przypadkiem widzi Arsenę z Otttokarem i przekonuje się, że jego plany ożenku nie mają szans na realizację. Resztę nocy spędza młody dziedzic w cygańskim obozie, słuchając pieśni pięknej Cyganki Saffi. Serdecznie tam przyjmowany, godzi się przyjąć godność „cygańskiego barona”. Z takim tytułem idzie znowu do domu Żupana: wszak już spełnił warunek Arseny: jest baronem! A przegnany przez Żupana powiada: nie chcecie mnie, to nie – i oświadcza się Saffi, która jego oświadczyny przyjmuje.

Akt II

Rankiem stara Czipra opowiada świeżo upieczonemu baronowi i narzeczonemu Saffi, że miała sen, w którym stary wojewoda wskazał jej miejsce ukrycia swojego skarbu. I rzeczywiście, odkopuje skrzynię z klejnotami. Żupan i hrabia Carnero chcą się na nim zemścić i przejąć skarb, ale ratuje Sandora z opresji wejście księcia Homonay, werbującego żołnierzy na wojnę. Barinkay zgłasza się na ochotnika, wraz ze swoim skarbem. Książę zabiera też do wojska opierającego się Żupana. A przy okazji książęcej wizyty wyjaśnia się kolejna tajemnica: stara Czipra to nie Cyganka, lecz ukrywająca się pośród Cyganów księśżniczka, córka ostatniego pana tej prowincji.

Akt III

Wiedeń. Ze zwycięskiej wojny wraca książę Homonay z wojskiem. Czas na nagrody za wojenne zasługi. Żupan zostaje mianowany dostawcą mięsa dla armii. Ottokar, syn hrabiego Carnero, poślubi oczywiście Arsenę. Zaś Barinkay otrzyma tytuł barona, zwrot majątku i rękę księżniczki Saffi.

Operetka i Johann Strauss II

Za pierwszych twórców – klasyków – wiedeńskiej operetki uważa się trzech kompozytorów. Są to: Franz Suppé („Pensjonat” – 1860, „Piękna Galatea” – 1865, „Boccaccio” – 1879), Johann Strauss syn („Zemsta nietoperza” – 1874, „Baron cygański” – 1885, „Wiedeńska krew” – 1899), Karl Millöcker („Student żebrak” – 1882). Godnymi kontynuatorami ich tradycji stali się w następnym pokoleniu m.in. Franz Lehár („Wesoła wdówka” – 1905, „Paganini” – 1925, „Carewicz” – 1927, „Kraina uśmiechu” – 1929) i młodszy odeń o dwanaście lat Emmerich Kálmán.

Johann Strauss II (1825-1899), nieodrodny syn swego ojca, Johanna Straussa I, założyciela dynastii wiedeńskich „królów walca”, jeszcze za życia ojca – i wbrew jego woli! – wyrósł mu na groźnego konkurenta. A potem doprowadził „rodzinne imperium Straussów” do szczytu powodzenia, swoimi tańcami i operetkami podbijając całą Europę, zarówno monarsze dwory – od wiedeńskiego, poprzez angielski, po rosyjski – jak i popularne przybytki tańca i lekkiej muzyki, także za oceanem. Muzyka wychodząca spod jego pióra, smyczka i batuty stała się dziś szacowną klasyką, nie tracąc przy tym nic ze swego wiedeńskiego wdzięku, dowcipu i lekkości. Jego najsłynniejsze dzieła sceniczne, jak ukończona w roku 1873 operetka Zemsta nietoperza, Noc w Wenecji, Wiedeńska krew, czy Baron cygański, przedstawiony publiczności 11 lat po Zemście nietoperza, stały się wręcz symbolami Wiednia i „wiedeńskości” pod berłem Franciszka Józefa, dobrotliwego władcy z siwymi wąsami, z Bożej Łaski cesarza Austrii, apostolskiego króla Węgier, króla Czech, Dalmacji, Chorwacji, Slawonii, Galicji, Lodomerii i Ilyrii, króla Jerozolimy etc, etc, etc..., który panował w Austrii od połowy XIX stulecia po lata I wojny światowej – tak długo, że wielu poddanym wydawało się, iż „od zawsze”.

Adam Woźniak – baryton:

Urodzony w Poznaniu, w roku 1996 uzyskał dyplom z wyróżnieniem
na Wydziale Wokalnym konserwatorium w swoim rodzinnym mieście.
Jeszcze podczas nauki w konserwatorium został laureatem Ogólnopolskiego Konkursu Wokalnego im. St. Moniuszki w Łodzi.

Po dyplomie zadebiutował na scenie Teatru Wielkiego w Poznaniu
w pierwszoplanowej roli Zbigniewa w operze Straszny Dwór Moniuszki.
W kolejnych sezonach artystycznych nawiązał współpracę z takimi scenami jak: Opera Nova w Bydgoszczy, Opera w Krakowie, Opera na Zamku w Szczecinie, Opera Bałtycka w Gdańsku, Opera Śląska w Bytomiu oraz Opera w Pradze czeskiej.

Współpracuje z filharmoniami w Wałbrzychu i Poznaniu, wykonując tam repertuar kameralny, od niedawna koncertuje również z Warszawską Reprezentacyjną Orkiestrą Wojska Polskiego.

Wśród szczególnych osiągnięć artystycznych wokalisty należy wymienić takie role jak Scarpia w Tosce Pucciniego, Holender w Der fliegende Holländer Wagnera, Barnaba w Giocondzie Ponchiellego, Markiz Posa w Don Carlosie Verdiego czy tytułowy bohater w Nabucco tego samego kompozytora.

Swoje kreacje wokalne tworzył we współpracy z takimi dyrygentami jak Ruben Silva, Andrzej Straszyński, Tadeusz Kozłowski, Maciej Figas, Tadeusz Serafin, Norbert Baxa i Eckart Manke.

Artystę do wykonywania pierwszoplanowych ról w swoich inscenizacjach zapraszali tacy uznani reżyserzy jak Waldemar Zawodziński, Krzysztof Nazar, Marek Weiss czy Laco Adamik, który powierzył śpiewakowi kreowanie postaci barona Scarpii w aż trzech swoich inscenizacjach opery Tosca.

Wiele partii operowych ze swego obszernego repertuaru wykonywał nie tylko na polskich scenach, ale także w teatrach operowych Niemiec, Austrii, Czech, Szwajcarii i Hiszpanii.

Grzegorz Szostak – bas:
Ukończył studia wokalno-aktorskie w Warszawskiej Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w klasie Alicji Dankowskiej-Prawdzic.

Debiutował na scenie Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie rolą Szóstaka we Flisie Moniuszki. W latach 1993-2004 był solistą Reprezentacyjnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego, następnie I solistą Teatru Muzycznego w Lublinie (2003-2012 ). Od sezonu 2008/2009 – solista Teatru Wielkiego w Łodzi.

Współpracuje z Teatrem Wielkim – Operą Narodową w Warszawie, z Operą i Filharmonią Podlaską w Białymstoku, z Operą Śląską w Bytomiu, Operą Bałtycką w Gdańsku, Operą na Zamku w Szczecinie, z Mazowieckim Teatrem Muzycznym im. Jana Kiepury w Warszawie oraz z Gliwickim Teatrem Muzycznym.

Do dorobku artysty należy zaliczyć liczne koncerty i przedstawienia operowe, operetkowe, filharmoniczne i musicalowe na terenie całej Europy (współpracował z Gruber Ballet – Opera Paris, ArtMedia – Passau, Show Attack – Koeln, Cicada.Con Berlin, Supierz Artist Menagment Amersfoort), oraz koncerty dla belgijskiej rodziny królewskiej oraz księżnej i księcia Luksemburga, koncerty sylwestrowe i noworoczne w Pałacu Festiwalowym w Cannes oraz w Montreux.

Współpracował z takimi reżyserami jak: Harry Kupfer, Dieter Kaegi, Anette Leistenschneider, Giorgio Madia, Waldemar Zawodziński, Robert Skolmowski, Andrzej Strzelecki, Bogdan Augustyniak, Wiesław Ochman, Jerzy Gruza, Janina Niesobska, Zbigniew Czeski, Andrzej Rozhin, Maciej Korwin, Tomasz Cyz, Mariusz Treliński, Tomasz Konina, Daniel Kustosik.
Współpracował z wieloma dyrygentami, m.in. z Jerzym Maksymiukiem, Tadeuszem Kozłowskim, Jackiem Bonieckim, Vladimirem Kiradjievem, Andrzejem Knapem, Evgenym Volynskim, Tomaszem Bugajem, Gabrielem Chmurą, Piotrem Sułkowskim, Tadeuszem Wicherkiem, Łukaszem Borowiczem, Tasdeuszem Karolakiem, Tomaszem Tokarczykiem, Tadeuszem Serafinem, José Marią Florencio, Rubenem Silvą, Eraldo Salmierim, Dariuszem Mikulskim, Carlem Montanaro.

W repertuarze ma m.in. następujące partie operowe, operetkowe i musicalowe:
Skołuba i Zbigniew w Strasznym Dworze Moniuszki, Zuniga w Carmen Bizeta, Don Bartolo oraz Don Basilio w Cyruliku sewilskim Rossiniego, Sarastro w Czarodziejskim flecie Mozarta, Kacper w Wolnym strzelcu Webera, Crespel w Opowieściach Hoffmanna Offenbacha, Wodnik w Rusałce Dvořaka, Zaccaria w Nabucco Verdiego, Filip II i Wielki Inkwizytor w Don Carlosie Verdiego, Książę Gremin w Eugeniuszu Onieginie Czajkowskiego, Rajmund w Łucji z Lammermoor Donizettiego, Tewje w Skrzypku na dachu Bocka. W sumie w repertuarze artysty znajduje się ponad 60 partii solistycznych.

Karina Skrzeszewska – sopran :
Urodzona we Wrocławiu w rodzinie polsko-greckiej, od dziecka obcowała z wielokulturową atmosferą przepełnioną muzyką i sztuką. Umiejętności wokalne szkoliła i doskonaliła w Akademii Muzycznej we Wrocławiu, a następnie podczas licznych kursów mistrzowskich w Polsce i za granicą.
W marcu 2007 r. zadebiutowała partią Musetty w Cyganerii Pucciniego w Operze Bałtyckiej w Gdańsku, a w czerwcu tego samego roku publiczność żywiołowo oklaskiwała jej występ w roli Donny Anny w Don Giovannim Mozarta na festiwalu w bułgarskiej Warnie.

Artystka dysponuje głosem bogatym i gęstym, o miękkim brzmieniu i ciemnej barwie w środkowej części skali oraz srebrzystym i pełnym blasku w wysokim rejestrze. Nie brakuje w nim również dramatycznego zacięcia, które sprawia, że solistka brawurowo wykonuje partie heroin włoskiego stylu bel canto. W 2008 r. w Operze Śląskiej zaprezentowała się w tytułowej partii premierowego spektaklu Łucji z Lammermoor Donizettiego. Jej występ został uhonorowany prestiżową nagrodą Złotej Maski za najlepszą kreację wokalno-aktorską roku 2008.

Naturalną kontynuacją rozwoju artystycznego Kariny Skrzeszewskiej okazał się jej udział w dwóch kolejnych produkcjach poświęconym władczyniom Anglii – Marii Stuart oraz Annie Boleyn. Zarówno jej Maria Stuarda w Teatrze Wielkim w Poznaniu i Operze Śląskiej, jak i Anna Bolena w Teatrze Wielkim w Łodzi zostały owacyjnie przyjęte przez publiczność oraz bardzo wysoko ocenione przez recenzentów.

W repertuarze posiada liczne partie operowe i operetkowe. Chętnie sięga do muzyki sakralnej i kameralnej. Współpracowała z wieloma wybitnymi dyrygentami, takimi jak Andrzej Straszyński, Jerzy Wiencek, Tadeusz Serafin, Andrzej Knap, Marek Tracz, Łukasz Borowicz, Warcisław Kunc, Adam Klocek, Piotr Sułkowski, Will Crutchfield, Eraldo Salmieri, Alessandro Pagliazzi, Gaetano d’Espinosa, Nayden Todorov, Jose Maria Florencio.

Stanisław Kufluk – baryton:
Absolwent Instytutu Sztuki w Iwano-Frankowsku na Ukrainie w klasie prof. Michała Stefaniuka. Laureat międzynarodowych konkursów wokalnych. Zajął drugie miejsce na Międzynarodowym Festiwalu im. Stanisława Moniuszki w Brześciu (Białoruś, 2001), otrzymał Grand Prix w Międzynarodowym Konkursie Wokalistów „Sztuka XXI Stulecia” w Lempaala w Finlandii, jest triumfatorem I Ukraińskiego Konkursu im. Ireny Małaniuk w Iwano-Frankowsku w 2007 r., zdobył trzecią nagrodę Międzynarodowego Konkursu  im. Adama Didura w Katowicach, a w 2012 w tym samym konkursie – Grand Prix i Pierwszą Nagrodę.

Regularnie występuje na scenach Opery Krakowskiej, Opery Śląskiej w Bytomiu, poznańskiego Teatru Wielkiego w Poznaniu, Opera Nova w Bydgoszczy i Opery Podlaskiej w Białymstoku.

W repertuarze ma role w operach: Donizettiego (Belcore w Napoju miłosnym, Lorda Ashtona w Łucji z Lammermoor), Bizeta (Escamillo w Carmen), Gounoda (Walenty w Fauście), Moniuszki (Janusz w Halce, Miecznik w Strasznym dworze), Mozarta (Figaro i Hrabia w Weselu Figara, tytułowego Don Giovanniego, Guglielma w Cosi fan tutte), Pucciniego (Marcello w Cyganerii, Sharpless w Madame Butterfly), Verdiego (Marullo w Rigoletcie, Renato w Balu maskowym), Rossiniego (Figaro w Cyruliku sewilskim, Dandini w Kopciuszku), Czajkowskiego (Książę Jelecki w Damie Pikowej, tytułowy Eugeniusz Oniegin, Robert w Jolancie).

Adam Sobierajski – tenor:
Urodził się w 1980 r. w Kielcach. Zainteresowania muzyczne rozwijał w chórze „Schola Cantorum” przy LO im. Paderewskiego w Knurowie. Naukę kontynuował w PSM II st. w Gliwicach. Został absolwentem Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach w klasie śpiewu prof. Alicji Słowakiewicz-Wolańskiej.

Podczas studiów śpiewał m. in. role Tamina w Czarodziejskim flecie Mozarta i Tony'ego w West Side Story Bernsteina. Partia Tamina w Czarodziejskim flecie to również jego debiut w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej. W 2004 r. wziął udział w telewizyjnym widowisku promenadowym podczas Europejskiego Festiwalu Operowego im. Jana Kiepury w Krynicy Górskiej.

Jest laureatem nagród, konkursów i festiwali. W marcu 2003 r. otrzymał nagrodę specjalną II Ogólnopolskiego Konkursu Wokalnego im. Haliny Halskiej-Fijałkowskiej we Wrocławiu. W październiku 2003 r. uczestniczył w 54. Concorso di Musica w Vercelli (Włochy). W roku 2006 – IV nagroda na II Ogólnopolskim Konkursie Operetkowym im. Iwony Borowickiej w Krakowie. W 2008 r. został laureatem II Międzynarodowego Konkursu Wokalistyki Operowej im. Adama Didura w Bytomiu i otrzymał wyróżnienie w kategorii głosów męskich a także cztery nagrody specjalne: Filharmonii Świętokrzyskiej w Kielcach, Filharmonii Zielonogórskiej, nagrodę Jurora Konkursu – Adama Tesarowicza i nagrodę Burmistrza Głogówka. W tym samym roku 2008 zdobył II nagrodę na III Ogólnopolskim Konkursie Operetkowym im. Iwony Borowickiej. W maju 2009 – III nagroda na I Europejskim Konkursie Tenorów w Sosnowcu.

Od 2004 r. – solista Gliwickiego Teatru Muzycznego. W latach 2005-2007 solista Teatru Muzycznego w Lublinie. Od 2007 roku solista Opery Krakowskiej, gdzie w tym samym roku wystąpił jako Darly w światowej prapremierze operetki Karola Szymanowskiego Loteria na mężów.

Współpracuje z Teatrem Wielkim w Poznaniu, Operą Śląską w Bytomiu, Teatrem Muzycznym w Lublinie, oraz Filharmoniami: Śląską, Zabrzańską, Kielecką, Toruńską.

W repertuarze ma również muzykę oratoryjną i kantatową, m.in. partie tenorowe w mszach i w Requiem Mozarta, w Messa Festiva Świdra, w Completorium Gorczyckiego.

Kamil Zdebel – tenor:
Ur. w 1988 r. w Tarnowskich Górach. Tam też rozpoczął edukację muzyczną w klasie skrzypiec PSM I stopnia im. Ignacego Jana Paderewskiego.

W 2007 r. został laureatem I nagrody amatorskiego konkursu wokalnego „Śląskie śpiewanie” organizowanego przez Zespół Pieśni i Tańca Śląsk im. Stanisława Hadyny. W roku następnym podjął studia wokalne w klasie prof. Jana Ballarina w Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, ukończone w 2008 r. Ponadto brał udział w kursach wokalnych prowadzonych przez Wiesława Ochmana, Daniela Weeksa, Ryszarda Karczykowskiego.

W studenckim przedstawieniu wileńskiej wersji Halki był odtwórcą partii Jontka.

Uczestniczył w III Międzynarodowym Konkursie Wokalistyki Operowej im. Adama Didura w Bytomiu oraz w I Międzynarodowym Konkursie Wokalnym im. Andrzeja Hiolskiego w Kudowie Zdroju.

Debiutował na scenie Gliwickiego Teatru Muzycznego w przedstawieniu operetki Wesoła wdówka Franza Lehara w roli Cascady, współpracuje również z Operą Śląską w Bytomiu wykonując partie Ottokara w operetce Straussa Baron cygański, Freda w My Fair Lady Fredericka Loewego, Dancaira w Carmen Bizeta, Schaunarda w Cyganerii Pucciniego.

Ewelina Szybilska - sopran:
Absolwentka Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach w klasie śpiewu solowego prof. Jana Ballarina i ad. Ewy Biegas.

Swoje umiejętności wokalne doskonaliła na kursach mistrzowskich Teresy Żylis-Gary, Heleny Łazarskiej, Wojciecha Maciejowskiego. Stypendystka Ministra Kultury (2006, 2008) oraz Prezydenta Miasta Tarnowa (2005).

Na swoim koncie zapisała takie nagrody jak:

• V Ogólnopolski Konkurs Wokalny im. L. Różyckiego w Gliwicach – II nagroda,
• I Ogólnopolski Konkurs Wokalny im. K. Jamroz w Kielcach – I nagroda,
• Międzynarodowy Konkurs Śpiewaczy im. Imricha Godina w Vrable (Słowacja) – II nagroda,
• Konkurs Wokalny YAMAHA Music Foundation of Europe – I nagroda
• Międzynarodowy Konkurs Wokalny Klassik-Mania w Wiedniu – finalistka,
• IV Ogólnopolski Konkurs Wykonawstwa Muzyki Operetkowej i Musicalowej im. Iwony Borowickiej – II nagroda.

Jest solistką Opery Śląskiej w Bytomiu, współpracuje również z Operą Nova w Bydgoszczy i Teatrem Muzycznym w Gliwicach.

Jej repertuar obejmuje takie partie jak m.in.:

Hanna w operze Straszny dwór Moniuszki, Zuzanna w Weselu Figara Mozarta, Rozyna w Cyruliku sewilskim Rossiniego, Adina w Napoju miłosnym i Norina w Don Pasquale Donizettiego, Gilda w Rigoletcie
i Głos z nieba w Don Carlosie Verdiego, Musetta w Cyganerii, partia tytułowa oraz Siostry Genowefy w Siostrze Angelice Pucciniego, a także Pasterz w Tosce i Kate Pinkerton w Madame Butterfly tegoż kompozytora, Lucy w operze Telefon Gian-Carlo Menottiego, Liza w operetce Kalmana Hrabina Marica, Walentyna w Wesołej wdówce Lehára, Pepi w operetce Wiedeńska krew, Ciboletta w Nocy w Wenecji i Arsena w Baronie cygańskim Straussa.

Wzięła udział w nagraniu operetki Karola Szymanowskiego Loteria na mężów czyli Narzeczony nr 69 wraz z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia pod batutą Michała Klauzy.

Występowała również na licznych festiwalach, zarówno z repertuarem operowym jak i muzyką oratoryjną, wykonując partie w takich dziełąch jak m.in.: Msza C-dur „Koronacyjna” i Litaniae Lauretanae Mozarta, Stabat Mater Rossiniego, Stabat Mater Poulenca, Msza koronacyjna C-dur op. 51 Elsnera, Stworzenie świata Haydna. Podczas obchodów 75. rocznicy urodzin Henryka Mikołaja Góreckiego wykonała partię solową w II Symfonii „Kopernikowskiej”.

Współpracowała z takimi dyrygentami jak: Klaus Arp, Mirosław Jacek Błaszczyk, Sławomir Chrzanowski, Michał Dworzyński, Krzysztof Dziewięcki, Stephen Ellery, Jan Wincenty Hawel, Michał Klauza, Andrzej Knap, Agnieszka Kreiner, Maciej Niesiołowski, Wojciech Rodek, Riccardo M Sahitim, Ruben Silva, Tadeusz Wojciechowski.

Anna Borucka – mezzosopran:
Absolwentka Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach w klasie prof. Jana Ballarina i dr Ewy Biegas. Laureatka konkursów wokalnych w kraju i za granicą. Uczestniczyła w wielu kursach mistrzowskich, m.in. Christy Ludwig, Izabelli Kłosińskiej, Heleny Łazarskiej, Ingrid Kremling-Domański, Franzisco Araizy, Eytana Pessena.

Debiutowała w 2008 r. partią Orfeusza w spektaklu Orfeusz i Eurydyka Glucka w Operze Śląskiej, gdzie występuje również w partii Karczmarki w Borysie Godunowie Musorgskiego, jako Dorabella w Cosi fan tutte Mozarta oraz Czipra w operetce Baron cygański Straussa.

Współpracuje z Opera Nova w Bydgoszczy (śpiewa partię Laury w Giocondzie Ponchiellego), z Operą Krakowską (Ninon w Diabłach z Loudun Pendereckiego oraz Zofia w Halce Moniuszki), a także z Gliwickim Teatrem Muzycznym (Wenus w Orfeuszu w piekle Offenbacha i Mina w Hrabinie Maricy Kalmana).

W Teatrze Wielkim – Operze Narodowej śpiewa partię Hannah w Pasażerce Weinberga oraz Martę w Jolancie Czajkowskiego.

Uczestniczyła w nagraniu operetki Karola Szymanowskiego Loteria na mężów, czyli Narzeczony nr 69 z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia.

Wykonuje także repertuar oratoryjno-kantatowy oraz lirykę wokalną. Nagrała pieśni dla dzieci Witolda Lutosławskiego z Orkiestrą Akademii Beethovenowskiej.

Koncertuje w kraju i za granicą.

Mirabella, guwernantka Arseny – Agnieszka Sawka (mezzosopran):
absolwentka Wydziału Pedagogiki i Wychowania Artystycznego Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego. Posiada wykształcenie muzyczne oraz wieloletnie doświadczenie taneczne. Aktualnie jest chórzystką olsztyńskiego Chóru przy Filharmonii Warmińsko-Mazurskiej.
Pomysłodawczyni oraz twórczyni największego w regionie Warmii i Mazur salonu zabaw dla dzieci, przez wiele lat była jednym z głównych organizatorów WOŚP w Olsztynie. Założycielka oraz były dyrektor olsztyńskich Przedszkoli Kreatywnego Rozwoju – Family Preschool. Od 14 lat prowadzi rozległą działalność charytatywną na rzecz dzieci, za którą w 2010 roku została odznaczona przez Warmińską Kapitułę Wielkiego Serca statuetką Ludzie Dobrej Woli. Obecnie pełni funkcję prezesa Stowarzyszenia Bene Facta – wspierającego rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji życiowej.

Komentarze (0) pokaż wszystkie komentarze w serwisie

Dodaj komentarz Odśwież

Dodawaj komentarze jako zarejestrowany użytkownik - zaloguj się lub wejdź przez FB